Marina van der Kooi ken ik van de expositie in Warmond afgelopen zomer. Ik schreef er eerder al een bericht over en daarin stond al een foto van haar werk. Ook staat tegenwoordig op de boulevard van Katwijk een beeld van Marina, dus wellicht komt het werk je al bekend voor.

Marina werkt nu al zo'n vijftien jaar in haar atelier in gemeente Waterland (bij Amsterdam). Haar werk bestaat onder andere uit beelden van koeien. Niet zo verbazingwekkend als je weet dat haar atelier midden in de weilanden ligt en de koeien soms als hardnekkige fans voor de ramen naar binnen staan te gluren. Ik wilde het wel eens in het echt zien, maar dat moest snel. Het idyllische plekje staat op het punt te verdwijnen...

Het atelier lag nog mooier dan ik dacht. Met uitzicht op de weilanden en de tuin heb ik zelden zo'n vrij gevoel gehad in een gebouw. Ik was ook erg gecharmeerd van het licht. Er zitten ramen aan drie zijden van de ruimte en door het dak komt hier een daar diffuus licht door transparante golfplaten. Volgens Marina noodzakelijk voor een beeldhouwer, want dan kan je pas echt zien hoe het beeld toont in de buitenlucht.

   

Marina werkt haar hele leven al als kunstenaar en maakt voornamelijk beelden. Het is een heel proces: modellen worden gemaakt uit materialen zoals klei, en zodra het af is komt een bronsgietbedrijf terplaatse een mal maken van het ontwerp. Het uiteindelijke resultaat, een beeld in brons of zilver, wordt door het bedrijf aangeleverd. En dan begint het pas, want een groot beeld is soms honderden kilos zwaar en moet nog verplaatst worden van expositie naar expositie. Op de foto's hieronder zie je Marina met een model van een koe, en het beeld waarin het model verwerkt is:

Het werk van Marina zou ik zelf omschrijven als robuust en elegant, met een zekere balans erin. Het lijkt soms wel te dansen. Koeien en zakenmannen houden zich in evenwicht op trappen en bruggen.

Ook in dit nieuwe werk is de balans terug te zien:

 

Het is verdrietig dat dit mooie atelier plaats moet maken voor een nieuwbouwproject. Verdrietig voor Marina, die hier vijftien jaar gewerkt heeft. Makkelijk zal het niet worden om een ruimte te vinden met licht van boven en opzij, met uitzicht tot aan de horizon en waar je alleen kan zijn of omringd door nieuwsgierige dieren die perfect als inpiratiebron kunnen dienen.

Maar ook verdrietig voor Nederland, want veel oude stallen verdwijnen om waarschijnlijk nooit meer terug tekeren.

Maar nu genoeg melancholische worden. Marina zelf maakt tenslotte ook zeker geen pessimistische indruk. In tegenstelling; zij lijkt net zo krachtig en elegant te bewegen in deze situatie als haar beelden.